Limburg Divide: drie dagen gravel lang de grens

Er zijn routes die je zelf uitdoktert, en routes die je tegenkomt en waar van meteen weet: die ga ik rijden. De Limburg Divide is het tweede soort. Hoewel er grote stukken waren die ik al goed kende werd ook ik nog wel verrast. Drie dagen, drie etappes, en een regio toch speciaal blijft. Vlaai verveelt immers nooit!

We startten op een donderdagochtend in augustus. Warm en zonnig, met de belofte van drie dagen warm, warmer warmst. Op het programma: zo'n 317 kilometer over drie etappes, met oplopende hoogtemeters per dag. Dag één vlak en snel, dag twee al iets pittiger, dag drie afzien (ook door de warmte). De laatste dag splitsen onze wegen zich, maar samen met Maarten was het goed toeven.

Dag 1: Sint Jansberg, Maasduinen en geboortegrond

De eerste dag is met ruim 118 kilometer de langste van de drie, maar met 580 hoogtemeters ook de meest vergevingsgezinde. Een opwarmdag, zou je denken. En toch.

Vanuit de start rollen we via de Nijmeegse heuvels en trails het Limburgse landschap in, waar het gravel meteen zijn visitekaartje afgeeft. Brede zanderige paden door de bossen wisselen af met smallere stroken tussen de akkers, het soort wegen waar je het voorwiel even in de gaten moet houden maar waar je ook gewoon kunt genieten. We hebben voldoende tijd voor vlaai en de Maasduinen zijn een prima stop

De enige benoemde beklimming van de dag is de Sint Jansberg, die geeft de dag een eerste tastbaar doel en een prachtig uitzicht over het Maas-Rijngebied als beloning. Echt vlak is het echter toch ook niet te noemen verder. De grens tussen Nederland en Duitsland is hier niet meer dan een lijn op de kaart; maar wie goed kijkt ziet de oude Maasterrassen als logische natuurlijke scheidslijn.

vanaf Venlo voelt het alsof ik naar huis rij en als we het munitiedepot bij Brüggen inrijden weet ik alle leuke paadjes te vinden. We slaan echter neit af naar Swalmen, maar overnachten in Duitsland en gaan, for old time's sake, s'avonds lekker eten bij de Alte Mühle

Dag 2: "Geile Strecke" en de heuvels

De naam zegt het al. Dag twee was wat de Duitsers een Geile Strecke noemen: alles wat je van gravel mag verwachten. Bijna 100 kilometer met 703 hoogtemeters vandaag, en nergens saai en gelukkig snel t eerste stuk vlaai.

Vandaag waait het flink uit zuidelijke richting, dus heel de dag de wind op kop. Vooral de Selfkant doorsteken is pittig: op het plateau vol in de wind is het werken geblazen. De heuvels voelen dan als verlossing

Met klimmetjes die net even genoeg vragen om je bij de les te houden, en afdalingen die belonen is Gulpen al weer in zicht.

Dag 3: Extended editie — Afbuigen naar de Ardennen

Als dag twee de tanden liet zien, dan toonde dag drie de kaken. Wederom zo'n 100km kilometer, maar nu met meer pittige hoogtemeters. Halverwege de dag scheiden onze wegen zich, ik buig af naar de kampeerplek van het gezin in België en Maarten pakt de trein in M-town. het is goed zqweten vandaag en koude cola bewijst weer eens godendrank te zijn.

De laatste kilometers gaan gelukkig in dalende lijn en ik tref m'n pick-up Willem bij de bekende wandelspot aan de Ninlingspo. Tijd om even uit te rusten.

Praktische informatie

De Limburg Divide is een meerdaagse gravelroute door het heuvelland van Nederlands langs de Duitse grens. Je kan m makkelijk beetje uitbreiden en verlengen, bijvoorbeeld vanuit Mastricht weer via de Hoge Kempen een stuk omhoog.

Banden: Terrein is niet heel moeilijk, met in Zuid-Limburg wel wat stenigere gravel utieraard maar met 40mm kom je overal.

Overnachten: voor een creditcardvariant zijn er langs de route meerdere opties in de Limburgse dorpen. Wij verbleven in Duitsland en in Gulpen. Campings met accommodatie zijn er ook genoeg te vinden. Tip is bv Herberg de Bos in Swalmen, emt fijne trekkershutjes.

Eten en drinken onderweg: Vlaai vergelijken, moet zeker een van de side quests zijn deze route..