Drie dagen door de Ardennen: een WO2 getinte bikepack
De Ardennen: je denkt dat je ze wel kent inmiddels. Dichtbij misschien, te cliché. Maar toen ik begon met het uittekenen van een driedaagse bikepacking route vanuit Maastricht, werd al snel duidelijk dat we hier nog veel te ontdekken hadden. Drie dagen, creditcard variant, en een rode draad die ik er bewust doorheen had gevlochten: de Tweede Wereldoorlog. Van de invasie van België in 1940 tot het Ardennenoffensief in de winter van '44 — de hele route lag bezaaid met tastbare geschiedenis.
Dag 1: De Fortengordel van Luik — Maastricht tot Coo
We vertrekken vanuit Maastricht richting het zuiden via de St. Pietersberg (mooi gravel!) en bedwingen de eerste hoogtemeters. Al snel worden de eerste contouren van de Fortengordel van Luik zichtbaar. Deze ring van forten, oorspronkelijk gebouwd eind 19e eeuw en versterkt voor de Tweede Wereldoorlog, moest de oostelijke toegang tot België beschermen. Het liep anders.
Fort Eben-Emael is onze eerste echte stop. We rijden er onderdoor en voorbij, en ook zonder naar binnen te gaan maakt de schaal indruk. Dit was in 1940 het modernste fort van Europa, en het viel binnen een dag na een spectaculaire luchtlanding met zweefvliegtuigen. Het is nog vroeg, en we hebben er nog 3 te gaan dus pakken we 't pontje naar Eijsden en gaan we verder.
Via de buitenring van forten werken we ons zuiid-oostwaarts. Fort Tancrémont bereiken we na een flinke klim uit het rivierdal van de Vesdre. Het dal zelf draagt nog steeds de littekens van de overstromingsramp van 2021 — beschadigde oevers, herstelde bruggen, een landschap dat nog herstellende is. Het fort zelf heeft een ander verhaal: als een van de weinige Belgische forten hield het stand tot de capitulatie in 1940. Een plek met karakter.
Wat we niet hadden verwacht is een uitstekende lunchstop in Battice. Les Petits Pots blijkt een verrassend goede vondst — het soort adres dat je niet op de kaart ziet staan maar waar je achteraf blij mee bent. Goed gevuld gaan we via de Col du Maquisard (bekend uit LBL, maar nu via de gravelkant) richting de hoogtes van de Desnie, waar in de Tweede Wereldoorlog brandstofdepots lagen voor het Ardennenoffensief. Hier boven, op vlonders door het veen, overvalt je een stilte die je niet verwacht zo dichtbij de bewoonde wereld. Remote en wild, midden in België.
De dag eindigt in Coo bij Le Coffee Ride, waar we onze creditcard laten spreken en de opeens weer tussen de mensen zijn in het toeristische dorpje, gedomineerd door Plosa Coo... Een prima thuisbasis na een dag vol verhalen en verrassend gevarieerd terrein.
Dag 2: De Hoge Venen — Coo tot Schin op Geul
De dag start druilerig en wisselvallig. Echt regenen doet het neit, maar de zon lijkt ver weg. Vanuit Coo rijden we via Stavelot en Malmedy via wat pittige klimmetjes de hoogte in, en het is de oa Warchevallei die de dag meteen kleur geeft. De klim vanuit het beekdal van Malmedy omhoog richting de Hoge Venen is prachtig — een smalle gravelweg door bos dat langzaam opener wordt naarmate je stijgt. Dit is het soort terrein waar je voor op de gravel fiets zit.
De Hoge Venen zelf zijn een wereld apart. Kort en steil op plekken, af en toe modderig, maar alles goed fietsbaar. Geen hike-a-bike nodig hier, wel concentratie op de technischere stukken. Wat het meest indruk maakt is de leegte. Je bent hier echt alleen, in een landschap dat meer aan Schotland doet denken dan aan België. de druilerige omstandigheden bergop dragen daar aan bij. Dat je op anderhalf uur van huis dit soort wildernis kunt vinden, blijft verrassen.
Bij Signal de Botrange, het hoogste punt van België, kruisen we de toertocht Diekirch-Valkensward. Even een compleet ander universum van wielrenners, voordat we weer de stilte van het veen induiken.
De afdaling richting het Lac de Gileppe is het begin van een lang en gemoedelijk tweede deel van de dag en ook de zon heeft dat begrepen, want de lunchstop aan t meer gaat gepaard met een opentrekkende hemel. Via het Bovenste Bos en Teuven, de Voerstreek op z'n mooist, zakken we af richting Zuid-Limburg. De regenachtige start is inmiddels een herinnering en bij aankomst op Camping Vinkenhof in Schin op Geul is er zelfs volle bak zon. We sluiten de dag af in het zonnetje op de camping: heerlijk.
Dag 3: WK Gravel parcours — Zuid-Limburg en terug naar Maastricht
De laatste dag is lichter van thema maar niet van terrein. In 2025 was Zuid-Limburg gastheer van het WK Gravel, en we gebruiken de dag om het parcours te verkennen. Het draaien en keren in het Limburgse heuvelland leent zich uitstekend voor gravel: holle wegen, onverharde plateauranden, korte hellingen die net even meer vragen dan je denkt.
Het is een mooie manier om de driedaagse af te sluiten: na de zwaarte van de Ardennen en de weidsheid van de Hoge Venen, nu de intimiteit van het Zuid-Limburgse landschap. De finish kan niet anders dan via de Groene Loper terug het centrum van Maastricht in.
Praktische informatie
De route is overwegend mixed terrein. DJe komt toch vrij veel verharde wegen tegen, de in de Voerstreek is het zoeken naar de mooie gravel stroken. De mooiste gravelkilometers zitten in de Hoge Venen en het WK-parcours in Zuid-Limburg. Alles is goed fietsbaar zonder hike-a-bike, maar op de Hoge Venen is het af en toe kort en steil met wat modderige passages. Banden van 40mm of meer zijn aan te raden. Maarten reed 50mm, ik reed op 42mm.
We deden de creditcard variant: overnachting bij Le Coffee Ride in Coo (dag 1) en Camping Vinkenhof in Schin op Geul (dag 2). Licht inpakken dus, geen kampeergedoe. Het weer eind augustus was helaas wisselvallig. Van alles wat, droog maar grijs en fris, met op dag 2 een regenachtige start. Regen- en windjas mee dus.
Het WO2-thema maakt deze route bijzonder. Een beetje voorbereiding op de geschiedenis van de Fortengordel, de invasie van 1940 en het Ardennenoffensief geeft de kilometers extra kleur.